Matura 2025 – Język Hiszpański poziom rozszerzony – arkusze maturalne

Egzamin maturalny z języka hiszpańskiego na poziomie rozszerzonym (Formuła 2023) odbył się 20 maja 2025 r. i rozpoczął się o 14:00. Zdający pracowali z jednym arkuszem CKE obejmującym część pisemną; w arkuszu były zadania do słuchania (z nagraniami odtwarzanymi dwukrotnie), czytania, środków językowych oraz wypracowanie. Na całość przewidziano 150 minut. Arkusz miał 10 zadań (w tym zad. 10 z wyborem jednego z dwóch tematów wypowiedzi pisemnej) i łącznie dawał 60 punktów; aby zdać maturę, trzeba uzyskać co najmniej 30% punktów, czyli 18/60. Na sali nie wolno korzystać z własnych materiałów typu słowniki czy notatki; w zadaniach zamkniętych odpowiedzi trzeba przenieść na kartę odpowiedzi, bo oceniane są tylko te wpisane na kartę.

Spis treści

Jak maturzyści oceniali trudność matury z hiszpańskiego rozszerzonego?

W rozmowach po egzaminie często przewijał się jeden motyw: arkusz był „do zrobienia”, ale wymagał czujności. Wiele osób podkreślało, że największą różnicę robiła precyzja w słuchaniu i w zadaniach na uzupełnianie luk po hiszpańsku, gdzie nie wystarczał ogólny sens. „Nie powiedziałabym, że to był dramat, ale łatwo było stracić punkty na detalach” – tak ujęła to Ania, maturzystka z Warszawy.

W porównaniach do wcześniejszych roczników (w sensie ogólnego „wrażenia z arkuszy z poprzednich lat”) maturzyści częściej mówili o podobnym poziomie trudności, z lekko podniesioną poprzeczką w zakresie transformacji zdań i uzupełnień wymagających bardzo poprawnych kolokacji. Kacper, maturzysta z Poznania, podsumował: „Czytanie było w miarę równe, ale środki językowe potrafiły przyciąć, jeśli ktoś jechał tylko na intuicji”.

Co dokładnie sprawdzał arkusz CKE: słuchanie, czytanie, gramatyka i pisanie

Arkusz był podzielony na cztery wyraźne bloki: rozumienie ze słuchu (zad. 1–3, 15 pkt), rozumienie tekstów pisanych (zad. 4–6, 18 pkt), środki językowe (zad. 7–9, 14 pkt) oraz wypowiedź pisemna (zad. 10, 13 pkt). Taki układ jest dla Ciebie dobrą mapą nauki: możesz ćwiczyć „paczkami” kompetencji, zamiast mieszać wszystko naraz. Kluczowa sprawa organizacyjna: nagrania były odtwarzane dwa razy, a w zadaniach zamkniętych liczy się tylko karta odpowiedzi.

Rozumienie ze słuchu: jakie tematy i jakie pułapki w zadaniach 1–3?

Zadanie 1–2: wybór i dopasowanie, czyli polowanie na główną myśl i wnioski

W słuchaniu na start pojawiły się trzy nagrania w zadaniu 1 w formie testu wyboru. Tematy były różnorodne: refleksja o zdjęciach papierowych i cyfrowych (z nutą nostalgii), porady dotyczące zachowania spokoju przy utknięciu w windzie oraz dłuższy wywiad o możliwym „kolapsie Internetu” i jego konsekwencjach dla codziennych spraw. To właśnie w takim zestawie najłatwiej o klasyczną pułapkę: odpowiedź brzmi „znajomo”, bo padają podobne słowa, ale pytanie dotyczy wniosku, opinii albo skutku, a nie faktu.

W zadaniu 2 było dopasowywanie tez do pięciu krótkich wypowiedzi o modzie. Z jednej strony to format lubiany przez zdających, bo wypowiedzi są krótkie; z drugiej – wymaga szybkiego wyłapania sedna: raz mowa o sile reklamy i budżetach marek, innym razem o krytyce haute couture jako widowiska, o recyklingu ubrań po pralniczych wpadkach, o historycznych „dyktatorach mody” oraz o wpływie przemysłu mody na środowisko i „wstydzie kupowania”. Ola, maturzystka z Gdańska, powiedziała mi: „Tu nie trzeba było wszystkiego rozumieć słowo w słowo, ale trzeba było umieć streścić w głowie każdą wypowiedź jednym zdaniem”.

Zadanie 3: uzupełnianie informacji po hiszpańsku, czyli precyzja wygrywa

Najbardziej „punktogenne” emocje w słuchaniu budziło zadanie 3: uzupełnianie luk informacjami zapisanymi po hiszpańsku. Temat dotyczył sztuki Wara – monumentalnych figur ze słomy ryżowej z Niigaty w Japonii. W tekście pojawiała się geneza festiwalu, dawne zastosowania słomy (m.in. dla zwierząt, jako ściółka, w matach tatami), inicjatywa akademicka oraz skala rzeźb przekraczająca 9 metrów. Tu nie wystarczy „mniej więcej”: liczy się poprawna forma, trafność słowa i zgodność z usłyszanym szczegółem. Michał, maturzysta z Krakowa, skomentował: „Dwa odsłuchy uratowały mnie przy liczbach i nazwach, ale i tak trzeba było pisać bardzo uważnie”.

Czytanie ze zrozumieniem: co pojawiało się w zadaniach 4–6?

Zadanie 4–5: dopasowanie i spójność tekstu, czyli praca jak redaktor

W czytaniu najpierw pojawiło się zadanie 4 z dopasowaniem pytań do czterech tekstów o zagrożeniach życia morskiego. W takich ćwiczeniach zwykle wygrywa strategia „szukam akapitu, nie słowa”: zwracaj uwagę na przyczyny problemów i sposoby ochrony, bo pytania często idą tropem zależności, a nie pojedynczych informacji. Jednym z wątków był przykład określany jako „znikające sushi”, co sugerowało realne skutki zmian dla dostępności niektórych gatunków.

W zadaniu 5 trzeba było wstawić brakujące fragmenty do tekstu wspomnieniowego. Tematy krążyły wokół relacji rodzinnych, spraw finansowych i gospodarstwa, a więc tekst był osadzony w codzienności. To typ zadania, w którym pomogą Ci „szwy” tekstu: zaimki, spójniki, nawiązania do wcześniej wspomnianych osób czy wydarzeń. Julia, maturzystka z Wrocławia, zwróciła uwagę: „Jak ktoś czyta za szybko, to wstawia fragment, bo pasuje słowo, a potem nagle nie zgadza się czas albo osoba”.

Zadanie 6: dłuższe teksty o podróżach i hotelach – selekcja szczegółów oraz parafraza

Zadanie 6 było rozbudowane i punktowane wysoko. Oparte na dwóch dłuższych tekstach: o podróży pociągiem do Lyonu oraz o hotelach w formie felietonu. Pojawiały się pytania zamknięte i luki do uzupełnienia po hiszpańsku, więc w jednym zadaniu łączyły się dwie umiejętności: selekcja szczegółów (co dokładnie autor mówi?) oraz parafraza (jak zapisać odpowiedź własnymi słowami, ale zgodnie z tekstem). Jeśli przygotowujesz się do swojej matury, to tutaj naprawdę opłaca się ćwiczyć streszczanie akapitów i zamianę słów na synonimy bez zmiany sensu.

Środki językowe: jakie typy zadań pojawiły się w zadaniach 7–9?

Blok środków językowych był klasyczny, ale nie „mechaniczny”. W zadaniu 7 pojawił się tekst z lukami gramatyczno‑leksykalnymi o „piratach i plastrze na oku”. W praktyce sprawdzało to dobór form (czasy, rodzajniki, przyimki) oraz spójników – czyli wszystko to, co decyduje o płynności i logice zdania. Jeśli masz nawyk zgadywania „na brzmienie”, to na rozszerzeniu może to nie wystarczyć, bo odpowiedź często zależy od kontekstu dwóch zdań, a nie jednego.

Zadanie 8 polegało na uzupełnianiu tekstu jednym słowem. Temat był nietypowy i zapadający w pamięć: prasowa historia o „kurze‑szpiegu w Pentagonie”. Tutaj najważniejsze są kolokacje i naturalne połączenia wyrazowe. W tym zadaniu znajdziesz ten rodzaj trudności, który bywa zaskoczeniem: znasz wszystkie słowa, a i tak nie wiesz, które jedno „najbardziej pasuje”.

Zadanie 9 to transformacje z limitem do 6 słów – przez wielu uznawane za najtrudniejsze. Sprawdzały składnię, czasy i tryby, a także konstrukcje z imiesłowami. Jeśli chcesz się przygotować sprytnie, pracuj na gotowych schematach (np. zamiana strony czynnej na bierną, mowa zależna, konstrukcje z subjuntivo) i pilnuj limitu słów, bo tu łatwo stracić punkt mimo poprawnego sensu.

Wypowiedź pisemna: tematy do wyboru i dokładne polecenie z wytycznymi

Na końcu arkusza była wypowiedź pisemna (13 pkt) i wybór jednego z dwóch tematów. Wspólne wytyczne były jasne: 200–250 słów, zachowanie konwencji formy, kompletność treści, spójność i logika oraz zakres i poprawność środków językowych.

Temat 1: rozprawka – polecenie dotyczyło rozważenia kwestii preferencji prezentowych (czy i dlaczego ludzie wolą określony typ prezentów). To zadanie premiowało argumentowanie i porządek tekstu: teza, argumenty, kontrargument lub odniesienie, a na końcu wniosek. W tym zadaniu znajdziesz przestrzeń na słownictwo z obszaru relacji, emocji i wyborów konsumenckich, ale najważniejsze jest trzymanie się struktury typowej dla rozprawki.

Temat 2: list do redakcji (polemiczny) – polecenie dotyczyło sensu nauki języków w dobie translatorów, z wymaganiem podania przykładu nieporozumienia. Tu kluczowe było wejście w rolę: zwrot do redakcji, ton polemiczny, jasne stanowisko oraz przykład pokazujący, że automatyczne tłumaczenie nie zawsze „załatwia sprawę”. Patrycja, maturzystka z Lublina, powiedziała: „Wybrałam list, bo łatwiej mi pisać bardziej swobodnie, ale pilnowałam, żeby to dalej był list, a nie mini‑esej”.

Czego uczniowie spodziewali się przed egzaminem i co się faktycznie sprawdziło?

Przed maturą najczęściej typowano „standard”: słuchanie z wywiadem lub poradnikiem, czytanie z tekstem podróżniczym, lukami gramatycznymi oraz transformacje. I dokładnie te elementy się pojawiły, tylko ubrane w konkretne, czasem zaskakujące tematy (jak „kura‑szpieg” czy rzeźby ze słomy). Zaskoczeniem nie była więc forma, tylko to, jak mocno arkusz nagradzał precyzję: w słuchaniu wnioski i szczegóły, w czytaniu spójność i parafrazę, a w środkach językowych naturalne połączenia wyrazowe.

Bartek, maturzysta z Katowic, ujął to tak: „Najbardziej pomogło mi to, że robiłem próbne arkusze na czas. Wtedy na prawdziwym egzaminie nie spanikowałem, nawet jak temat był dziwny”. A Zuza, maturzystka z Białegostoku, dodała: „Zrozumiałam, że na rozszerzeniu trzeba umieć pisać krótko i poprawnie – zwłaszcza w lukach i transformacjach”.

Co warto zapamiętać przed Twoją maturą z hiszpańskiego rozszerzonego?

Ten arkusz pokazuje Ci jedną, bardzo praktyczną rzecz: przygotowanie do rozszerzenia nie polega na „wkuwaniu trudnych słów”, tylko na treningu konkretnych działań. Ćwicz wyłapywanie intencji i opinii w nagraniach, bo pytania lubią sprawdzać wnioskowanie. W czytaniu pracuj nad spójnością i odniesieniami w tekście, bo dopasowania i uzupełnianie fragmentów testują logikę, a nie tempo czytania. W środkach językowych stawiaj na kolokacje i konstrukcje, a transformacje rób metodą: rozpoznaj strukturę, zapisz wariant, policz słowa. W pisaniu wybieraj temat, w którym łatwiej Ci zachować konwencję i kontrolować zakres słownictwa – bo za styl można zyskać, ale za błędy i chaos bardzo łatwo stracić. Jeśli potraktujesz to jako plan treningowy, wejdziesz na egzamin spokojniej i z większą kontrolą nad punktami.